تحولات اخیر نشان می‌دهد که فضای کنونی دیگر در چارچوب «ابهام تصمیم» قابل تحلیل نیست. مسئله اصلی نه احتمال وقوع درگیری، بلکه نوع مدیریت آن است. شواهد رفتاری و الگوهای پیام‌رسانی سیاسی و نظامی حاکی از آن است که ایالات متحده در حال اجرای راهبردی مبتنی بر تعلیق کنترل‌شده است؛ وضعیتی میان صلح پایدار و جنگ آشکار.

در این الگو، بحران نه به‌طور کامل آغاز می‌شود و نه پایان می‌یابد. سطحی از تهدید دائماً حفظ می‌شود تا محیط تصمیم‌گیری طرف مقابل در شرایط فشار روانی و عدم قطعیت باقی بماند. افزایش مقطعی تنش، نمایش آمادگی نظامی، و هم‌زمان ارسال پیام‌های احتیاط‌آمیز درباره هزینه‌های جنگ، اجزای مکمل همین راهبرد هستند. نتیجه، شکل‌گیری فضایی است که در آن اضطراب به امر روزمره تبدیل می‌شود و فرسایش ذهنی جایگزین رویارویی مستقیم می‌گردد.

این رویکرد را می‌توان بخشی از جنگ شناختی دانست؛ جایی که هدف، تغییر محاسبات طرف مقابل بدون ورود فوری به درگیری پرهزینه است. در چنین شرایطی، «تردید» خود به ابزار عملیاتی تبدیل می‌شود. نمایش نگرانی از جنگ الزاماً نشانه پرهیز از آن نیست، بلکه می‌تواند بخشی از مدیریت ادراک و کاهش حساسیت تدریجی افکار عمومی نسبت به تنش باشد.

نمونه‌های پیشین در منطقه نیز نشان داده‌اند که اعلام مکرر پرهیز از جنگ، لزوماً مانع اقدام نظامی نشده است. در بسیاری موارد، این گفتمان احتیاط‌آمیز پیش‌درآمدی برای آماده‌سازی محیط سیاسی و روانی عملیات بوده است. از این منظر، تأکید بر هزینه‌های درگیری بیش از آنکه نشانه بازدارندگی باشد، می‌تواند ابزاری برای خرید زمان و تنظیم شرایط مطلوب تلقی شود.

بر این اساس، مسئله اصلی برای واشینگتن اصل درگیری نیست، بلکه زمان‌بندی و شکل تحقق آن است. راهبرد تعلیق به تصمیم‌گیران اجازه می‌دهد بدون پرداخت هزینه‌های فوری جنگ، فشار مستمر ایجاد کنند و هم‌زمان گزینه اقدام را حفظ نمایند.

تجربه تاریخی روابط قدرت نیز نشان می‌دهد که بازیگران مسلط معمولاً تا نقطه تغییر واقعی در محاسبات هزینه–فایده پیشروی می‌کنند. عقب‌نشینی زمانی رخ می‌دهد که هزینه‌های ملموس و قابل سنجش، بر منافع پیش‌بینی‌شده غلبه کند. در نبود چنین تغییری، تعلیق به‌عنوان وضعیت پایدار ادامه خواهد یافت.

در این چارچوب، مهم‌ترین مؤلفه بازدارندگی صرفاً ابزار نظامی نیست، بلکه ثبات ادراکی و توان تحلیل واقع‌بینانه است. جامعه‌ای که در چرخه نوسانات هیجانی گرفتار شود، عملاً بخشی از هدف راهبرد فرسایشی را محقق کرده است.

جمع‌بندی آنکه وضعیت کنونی بیش از آنکه نشانه تردید باشد، بیانگر مدیریت فعال بحران است. راهبرد تعلیق، جنگی بدون آغاز رسمی است؛ جنگی که در آن فرسایش اراده‌ها نقش تعیین‌کننده دارد. در چنین میدانی، برتری نه الزاماً از آنِ طرف قدرتمندتر، بلکه متعلق به بازیگری است که توان حفظ انسجام تصمیم و مقاومت در برابر فرسایش زمان را داشته باشد.